زبان زبانه می کشد که بگو...

                                        - به حق -

ابرو کمانه می کشند که مگو!

                                        - به اخم -

شايد اين بزک بزدلان روشنفکر

                                        - مصلحت -

شايد اين آخرين منزل قبل از عصيان

                                         - حيرت -

شايد اين غزلی قافيه باخته است...

                                          - من -

دايهء سادهء ما را باش...

برای هرکه لالا مي خواند

خودش به خواب مي رود!

خدارا

با من این رسم مدارا نیست

که من تفریق در جمعم

به یاد هرکه یارم بود ، بر بادم!

چه بی کس رفتم از هر خاطری که

خاطرم را روزگاری خواست

و تنها یار پابرجای من «غم» شد

غم این، دلدار هرجایی

به صد داماد، هم آغوش

به درد بی شکیب من سراپاگوش

سرشک، انزال این آمیزش تلخ است

و غم از اشک من هر لحظه آبستن

سحرگاهان مصیبت بر مصیبت

غصه می زاید!

همــــزاد غربتيـــم و به غم آرميده ايم

آدم شـــدیم و بعـد ز جنــت رميده ايم

زين کرده ســاربان و به ارابه بسته ايم

اين کاروان نگر، که به استر سپرده ايم

دوبیتی / پاییز83

گر صبر کني ...

ميان گورت بنهند!

تا خلق برت ز غوره حلوا آرند

به نیت شفا

لب بر لب جذامی ام بگذار

باشد که لب دوز شوی!

گفتی مسافری، نفسم بوی بغض گرفت

دهان بستم که رسوا نشود

دلی که تنگ می شود...

قطره قطره جمع گردد

وانگهی

اندرنگاهی جمله از کف می رود!

حال که دنیا با همه بزرگی اش

با من و بی من می گذرد

بگذر از من...

ديروز گفته بودمت که در دل من نشستن

بذر در خاکستر کاشتن است

امروز که ريشه سوز شدي، شکوه ات چيست؟

به برکت گراني قبر

در شهر من همه در حق هم دعاگويند

«الهي! زنده باشي...»

با سلام خدمت شما

مشتاق ديدارت نيستم

از دور ارداتمندم، مبادا دل برود...

آهاي همه!

تماشا کنيد تنهايي مرا؛ که پرده گوشم

به ملاحت صحبت هيچ هم صحبتي نمي جنبد

دلسوز زنی هستم

که زنانه ترین احکامش را

مردان می نویسند!

هجوم سیاه سرمه

به سپیدی گونه ات

حاشا می کند کتمان اشکهایت را

نه به صبح غربت زده ام،

که هیچ ستاره ای در آسمانم نیست

نه به شب که همه با هم چشمک میزنند!

به لطف غربت زبان به دندان گرفتم

که در قرن ما،

سکوت تنها زبان مشترک عالم است

--------------

*قصه ي تولد «پي نوشت» و سبک نوشتاري آن -  قسمت (1) و (2)

عاشقي را سه مرتبه است

بگو، بگو؛

           بگو، مگو؛

                        مگو، مگو!

تکلیف نبرد را تقسیم کردیم

چوب خوردنش به من افتاد

«آخ» گفتنش به تو

حرمت  سلام را که شکستیم

لااقل

حرمت خداحافظ را نگه داریم

از بالا که نگاه میکنی

در کره ای که دو ثلثش آب است

دریا، ساحل را اسیر کرده نه ساحل، دریا را

چوت دریا، با لب موج، هزاران بار به پایت

بوسه می زنم و پس میکشم...

تا وسوسه غرق شدنت را ببینم!

آئین جنگ برای حسام* در نیام** آن است

که شمشیر دشمن را کند کنَد

حتی اگر به گوشت تن

پس، بزن هرآنچه میزنی…

------------------------------------

* حسام : به ضم حاء یعنی شمشیر بران

** نیام : غلاف