هیس!
هیس!
های ای هیاهو های ِ
گردا گرد ِ من!
در درونم ناله ای
اینک صدایم می کند

[1]
نی را چه شوکتی است؟
جز رنگ زار ِ زرد
یا ناله ای حزین
بی ساق و ریش و برگ؟
فارغ ز بار و باغ
دل را سپرده
بر لب چوپان هرزه گرد!
[2]
نیزار شهر ِ من
با مردمان ِ پاک
با ساقه های پوک
دل بسته بر افاده چوپان که نی شوند!