چند صباحی است نوشته هایم قابل نشر نیست. فحش است و بدبیراه به قواره این و آن! دیگر چندان اعتقادی هم به شعرهای عزلتی و انزوایی ندارم و کمی بن مایه های فکر، در مسير تحول است. به قول خودم:

قلبی به سان اخگر و

آهی به طعم دود

من بر مزار باور خود زار ميزنم

شمع مرا که شیخ دکان دار شهر برد

من شعله می کشم ز سراپای خویش تن

آتش به منبری که مرا زهد اخته داد

من بهر خون سرخ روان آمدم ولی

آوخ که جای آن به من اين رجس لخته دارد

و...

به هرحال ديدم اگر حرف از خودمان در کار نيست، حرف از بزرگان که هست. واقعيت آنکه من با «سعدی» زياد مانوس نیستم. اما شعری دارد در توصيف عشق مجازی و بعد قیاس آن با عشق حقيقی (که البته من در تحليل ماهوی عشق، به مجاز قائل نیستم که شرح آن مفصل است) گفتم اين شعر را پیش کش کنم. شاید رسم تنهاگویی از «می» بر افتد و از اين پس باب نقل از ديگران هم گشوده شود. متن کامل شعر را در "ادامه" مطالعه فرمایید.  

مدتها است که پی نوشت در خواب زمستانی است. «پ.ن» کودکی بود که ناخواسته متولد شد اما نامشروع نبود. عهدم این بود که تا حرف هست باشد و تا حرف رفت، نباشد. اما حرف رفت و پی نوشت ماند. شاید حکمتش این بود که در خمره بماند آنقدر. تا «می» شود.

پی نوشت از «مینیمال» شروع شد و نمیدانم چرا «شعر نو» شد. هرچند گاهی نیز از «نو» بودن فقط بریده نویسی داشت و همه چیزش کهنه بود. اما «می» الزامی به شعر بودن ندارد. صحبت از «فلسفه، هنر و ادبيات» است. دوستداشتم انقدر در نظر خودم بزرگ بودن که می نوشتم «عرفان و انسان» اما این حرفهای برای دهان من لقمه بزرگتر از دهان است. ضمن آنکه عرفان در ادبیات و هنر خلاصه نمی شود. همیشه از قلبهای  اخته ای که خبر از جامعه و جهان و مردمان ندارند بی زار بودم.

چند کوچه جلوتر، نرسیده به خيابان بهار... پس از این ميدان زمستان، آغاز خانه ای است که «می» است... نشانی دقیق تر هم می رسد.