در عجبم از خود که ميدانم

با هر نفسي که ميکشم، گورم عميق تر مي شود

و باز هم نفس مي کشم!

لحظه شمار مصافی هستم

که گلوله از استواری قلب من

شهید می شود!

------------------------------------

آندم که چون حلاج

بر دارم مي کشند ،

طناب دست و پا مي زند!

 خفه مي شود...

دلسوز زنی هستم

که زنانه ترین احکامش را

مردان می نویسند!

هجوم سیاه سرمه

به سپیدی گونه ات

حاشا می کند کتمان اشکهایت را

نه به صبح غربت زده ام،

که هیچ ستاره ای در آسمانم نیست

نه به شب که همه با هم چشمک میزنند!

به لطف غربت زبان به دندان گرفتم

که در قرن ما،

سکوت تنها زبان مشترک عالم است

--------------

*قصه ي تولد «پي نوشت» و سبک نوشتاري آن -  قسمت (1) و (2)

عاشقي را سه مرتبه است

بگو، بگو؛

           بگو، مگو؛

                        مگو، مگو!

تکلیف نبرد را تقسیم کردیم

چوب خوردنش به من افتاد

«آخ» گفتنش به تو

در مسجد مردی را یافتم

که سالها است با تور پاره

در انتظار صید ماهی نشسته است

حرمت  سلام را که شکستیم

لااقل

حرمت خداحافظ را نگه داریم

از بالا که نگاه میکنی

در کره ای که دو ثلثش آب است

دریا، ساحل را اسیر کرده نه ساحل، دریا را

چوت دریا، با لب موج، هزاران بار به پایت

بوسه می زنم و پس میکشم...

تا وسوسه غرق شدنت را ببینم!

گفتم : «خوشگلی»

و این عاشقانه ترین چشم پوشی ام

چقدر تو را آرام کرد...

آئین جنگ برای حسام* در نیام** آن است

که شمشیر دشمن را کند کنَد

حتی اگر به گوشت تن

پس، بزن هرآنچه میزنی…

------------------------------------

* حسام : به ضم حاء یعنی شمشیر بران

** نیام : غلاف

زن مرهمی است که

درد را تسکین می دهد

زخم را افزون می کند

استخاره کردم که آدم بشوم

آیه آمد : «هذه جهنم»

فهمیدم بد است!

بر ساحل وجودم نوشتم «عقل»

پس هرگاه به درياي دلم موج خشم سر مي کشد

کف به لب مي آورد تا نقش «عقل» را از شن بشويد

خدايا، در نگاه عوامانه ما

 امسال سال «سگ» است

پس از سگ به اطرافيان من «وفا» بياموز نه «دندان»!

مرید دریا هستم، چون

با آب سردش

تن می سوزاند، پوست می کند!

به رسم خط خواني کوران

تنت را دست مي کشم

تا بخوانم آنچه در دل داري و به زبان نمي آوري

دنیا، به آنچه داری چشم ندارد!

طعمه؛ آنی است که «میخواهی» داشته باشی

پس داشته باش و نخواه!

درد، ناموس مرد است.

باغیرت!

غمت را بر سر مناره شهر فریاد نزن.

گفت محبت را سقط کن!

گفتم: این اولین جنینی است که

اگر سقط شود، پدرش می میرد!

بالاشهر که می روی

مستراح شان

بوی کباب گلپایگانی می دهد!

غرق درياييي و حال در زير آب

هرچه بيشتر فرياد بزني که «غلط کردم»

زودتر خفه مي شوي!

از اين عصيان به کجا توبه برم که

يادت

از خاطر آغوشم نمي رود؟