زمان چه مختصر است و ، راه طولانی

هـــزار دشـــمن پیـــدا و ، یار پنهانـی

حســـــــام خام کجا و خیال جام کجا

مگر که دست کرامت ز غيب جنبانی

جمعه /20تیرماه 86

دو هفته گذشته را صرف خواندن داستان کرده ام. بجز مطالعه پراکنده در داستانهای ترجمله شده شاملو و چند داستان کوتاه غیر ایرانی، غالب زمانم صرف مطالعه ی کتابهای «مصطفی مستور» شد. کتابهای روی ماه خداوند را ببوس، استخوان خوک و دست های جذامی، حکايت عشق بی قاف، بی شين، بی نقطه، چند روایت معتبر و... را خواندم و البته بزرگترين مشکل نيز همین بود که همه را پشت به پشت خواندم!

طرح دیدگاههای دکتر سروش در قالب یک مصاحبه و بعد از آن، کوران نقدها و نظر ها و بحث ها، ذهن مرا نيز با خود برد. چندين بار هم دست به قلم بردم که بنويسم اما هر بار که چند سطر نوشتم، به بحثی رسیدم که برایم تازگی داشت و مجبور شدم بپرسم و بگردم و بخوانم.

هرچند نوشتن و گفتن باری به هرجهت و بدون برهان و دليل، يا به عبارتی هیجان دادن به یک بحث کاملا تخصصی و فلسفی کار پيجيده ای نیست، آنچنان که احمد زيد آبادی از يک سو کشيد (در مقام موافق) و مجيد مجيدی از يکسو (در مقام مخالف) و من نظر هر دو را که می خواندم به یاد شعر امام خمينی افتادم که برای عروسش نوشته بود

فاطی که فنون فلسفه می خواند

از فلسفه فاء و لام و سين می داند