وادی در اصطلاح شیخ عطار مراحلی است که سالک طریقت باید طی کند و طی این مراحل را به بیابانهای بی زینهاری تشبیه کرده است که منتهی به کوههای بلند و بی فریادی می شود که سالک برای رسیدن بمقصود از عبور از این بیابانهای مخوف و گردنه های مهلک ناگزیر است و آنرا به وادیها و عقبات سلوک تعبیر کرده است.

به طوریکه. صوفیان مقدم در تصوف هفت مقام تصور کرده اند از این قرار:

هیس!

هیس!

های ای هیاهو های ِ

گردا گرد ِ من!

در درونم ناله ای

اینک صدایم می کند

گاه، زندگی

حکایت ِ آوازخوانی است

که لبهایش می جنبد

اما صدایی ندارد...

[1]

نی را چه شوکتی است؟

جز رنگ زار ِ زرد

یا ناله ای حزین

بی ساق و ریش و برگ؟

فارغ ز بار و باغ

دل را سپرده

بر لب چوپان هرزه گرد!

[2]

نیزار شهر ِ من

با مردمان ِ پاک

با ساقه های پوک

دل بسته بر افاده چوپان که نی شوند!

سر میرود

در این

شب ِ دلگیر ِ بی سحر

حال ِ دلم

ز صحبت ِ بی گفت و گوی خویش

شوقی نمانده

تا که نشینم به پای صبــ ـح

صبحی که چون رسد

خبر از

خور و شید نیست